السيد محمد رضا المدرسي
144
تشيع در تسنن ( فارسي )
مذهب اثبات ومنافرت تأويل وغفلت از تنزيه بر أو غلبه كرده تا آنجا كه اين مسأله در طبع أو موجب انحراف شديدي شده است . ( 1 ) بالاتر از اينها ، برخى از آنها اخبارى را در فضيلت ائمهء خود جعل كرده و - العياذ بالله - به رسول أكرم ( صلى الله عليه وآله ) نسبت داده اند ، مثل آنچه كه در مورد " أبى حنيفة " جعل كرده اند : " الأنبياء يفتخرون بي وانا افتخر بابى حنيفة ، من أحبه فقد أحبني ومن ابغضه فقد ابغضني ( 2 ) ، أنبيا به من افتخار مى كنند ومن به أبى حنيفة افتخار مى كنم . هر كس أو را دوست بدارد مرا دوست مى دارد وهر كس أو را دشمن بدارد ، مرا دشمن داشته است " . وأمثال اين . ( 3 ) همچنين رواياتى در مذمت أئمة ديگر جعل كردند ، چنان كه " ابن حجر " درباره ء " محمد بن سيعد تورقى " مى گويد : أو از وضاعين است ومطالب زشتى را عليه ثقات وضع كرده است . . . كه از آن جمله اين روايت است : " سيكون في أمتي رجل يقال له محمد بن إدريس ( يعنى الشافعي ) فتنته على أمتي أضر من فتنة إبليس ( 4 ) ، يعنى به زودى در امتم مردى مى آيد كه به أو ابن إدريس ( شافعي ) گويند ، وضرر فتنه اش بر امتم از إبليس بيشتر است " .
--> 1 . طبقات الشافعية ، ج 1 ، ص 190 . 2 . الدر المختار في شرح تنوير الابصار ، ج 1 ، صفحهء 53 تا صفحهء 54 . 3 . نظير آن چه كه به عنوان مدح شافعي گفته اند كه به قدح نزديك تر است ، چنان كه فخر رازي از " حرمله " نقل مى كند : كان الشافعي يخرج لسانه ، فيبلغ أنفه ، فلاجرم كان في غاية القدرة على الكلام ونهاية الفصاحة ، شافعي زبانش را خارج مى كرد وبه بيني اش مى رساند ، پس ناچار در نهايت قدرت بر سخن ورى وانتهاى فصاحت بود . ر . ك : مناقب الامام الشافعي ، ص 35 . 4 . لسان الميزان ، ج 5 ، ص 179 .